به گزارش ماهنامه اقتصاد ۳۶۰
حوزه جنگ نرم پیش میبرد و در نهایت تهیه متن دلخواه طرفین اگر منتشر نشود به بازی شطرنج دامنه داری که کیش رسانه ای و غفلت بدنبال خواهد داشت، مبدل میکند. تجربه این غفلت افشای یهودی بودن وندی شرمن و بی توجهی عباس عراقچی در مذاکرات برجامی بود که تیم ما را منفعل نشان داد. شرمن در کتاب خود به لحظهای حساس در روزهای پایانی مذاکرات وین اشاره میکند. به گفته او، پس از ساعتها مذاکره طاقتفرسا و بیخوابی، زمانی که به نظر میرسید توافق نزدیک است، عراقچی بار دیگر موضوعی را که پیشتر درباره آن توافق شده بود، پیش میکشد. شرمن که بسیار خسته و عصبانی بوده، شروع به فریاد زدن بر سر عراقچی میکند. او در ادامه مینویسد که به طور غیرقابلکنترلی، خشم او به گریه تبدیل میشود. شرمن از این که جلوی تیم ایرانی گریه کرده، شوکه میشود، اما معتقد است همین ، صداقت و ناامیدی او را نشان داده و باعث میشود عراقچی و تیمش از موضع خود عقبنشینی کنند. جو سازی روانی هم یکی دیگر از شگرد های دشمن بوده ، هست و خواهد بود. در پایان این مقاله اگر حقیر این مذاکرات را پیش می بردم حتما و حتما پیشنهاد میدادم و روی پیشنهادم پای میفشردم که مذاکرات غیر مستقیم اما در مقابل دوربین صد خبر نگار انتخابی از ایران و آمریکا و منطقه انجام شود تا تکلیف پنهان کاری نابخشودنی بار گذشته تکرار نشود. والسلام
